Εφόσον ο δυισμός μεταξύ νόησης και συναισθήματος χρησιμεύει για να νομιμοποιήσει τις δομές εξουσίας μέσω της υποτιθέμενης ηθικής ανωτερότητας αυτών που ελέγχουν και της «ανευθυνότητας» αυτών που ελέγχονται, δεν θα ξεπεραστεί «ακαδημαϊκά» αλλά μόνο αποκαλύπτοντας και πολεμώντας την πολιτική του λειτουργία. Αυτό, όμως, προϋποθέτει πάνω από όλα να μελετήσουμε τις πολλαπλές περιπτώσεις που εμείς οι ίδιοι/ες, παρότι πολύ καλά γνωρίζουμε, καταλήγουμε να κατηγορούμε τους ανθρώπους για όσα τους κάνουμε ή επιτρέπουμε να τους συμβαίνουν. Η αναζήτηση για μια ηθική ανεξάρτητη από οποιεσδήποτε συνθήκες φαίνεται να έχει σχεδιαστεί κυρίως για να καθησυχάσει τους φόβους ότι μπορεί να στερηθούμε την δική μας «ανώτερη» ηθική, το κύριο μέσο για να εξασφαλίσουμε την κοινωνική μας αποδοχή.