Όταν πήγα να μιλήσω σε κάποιον για τον Ηράκλειτο, αντέδρασε απότομα λέγοντάς μου: Δεν μ’ ενδιαφέρουν οι φιλοσοφίες των αρχαίων, ούτε των νέων. Δεν έχω διάθεσι να ακούσω και άλλες θεωρίες. Στην αντίδρασι αυτή πόνεσα γιατί συμφωνούσα. Αλλά αυτή είναι η αντίδρασι του ίδιου του Ηρακλείτου που τον κάνει αείποτε οικείο και αγαπητό. Δεν ενδιαφέρεται για φιλοσοφικές απόψεις και ανθρώπινα δοξάσματα. Ούτε για ποιητικές καλλιέπε ιες, έστω και του επιπέδου της Σαπφούς. Τα αφήνει όλα στην άκρη και πάει παραπέρα. Αυτό τον καθιστά συνέχεια σύγχρονο και ενδιαφέροντα για όλους ως παρόντα και απόντα. Μας κρίνει και μας προβληματίζει με τον τρόπο της ζωής και της δουλειάς του. Τα ξεπερνά όλα, και τον εαυτό του. […]