Όταν πριν από δεκαεπτά χρόνια ετελείωνα τον 8ο τόμο της Πολιτικής Ιστορίας της Νεωτέρας Ελλάδος, με την περίοδο 1920-1936, έκρινα ότι δεν έπρεπε να συνεχίσω, με την σκέψη ότι δεν εξιστορεί κανείς γεγονότα της συγχρόνου εποχής, διότι ούτε οι πηγές είναι πλήρεις ούτε, εκ των πραγμάτων, είναι δυνατή η αντικειμενική αφήγηση. Έκρινα ότι, αντί ενός καθαρά ιστορικού έργου, έπρεπε να ακολουθήσει μία σειρά απομνημονευμάτων. Η αρχή έγινε με την έκδοση, το 1979, ενός τόμου, ο οποίος, με την μορφή προσωπικής μαρτυρίας, εκάλυψε κρίσιμα γεγονότα από το 1972 μέχρι το καλοκαίρι του 1974, δηλαδή ουσιαστικώς όσα προηγήθησαν της βραχείας πρωθυπουργίας μου και όσα δραματικά ακολούθησαν το εγχείρημα εκείνο του 1973. Ο χρόνος που επέρασε έκτοτε με έκανε να αναθεωρήσω την άποψη εκείνη και να αποφασίσω την συνέχιση του έργου, με την εξιστόρηση όσων συνέβησαν από του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου μέχρι τέλους της Βασιλείας στην Ελλάδα, σε συνδυασμό με όσα ιδιαιτέρως σημαντικά έλαβαν χώραν στον κόσμο κατά την περίοδο αυτή. Δύο ήταν οι λόγοι που με έκαμαν να μεταβάλω γνώμη: ΠΡΩΤΟΝ, Η ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ότι, ενώ στις έξι σχεδόν δεκαετίες που εκύλησαν από την Δικτατορία του Μεταξά πολλά εγράφησαν για ό, τι συνέβη έκτοτε στην Ελλάδα, πολύ λίγα από αυτά θα ήταν δυνατόν να χρησιμεύσουν ως πηγή ουσιαστικής ενημερώσεως, ιδίως των νεωτέρων, και να βοηθήσουν στην ήρεμη προσέγγιση των γεγονότων εκείνων. ΔΕΥΤΕΡΟΝ, ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ότι έτυχε να έχω σειρά σημαντικών ανεκδότων πηγών, υλικό που θα μπορούσε να βοηθήσει επίσης τον αναγνώστη να προσεγγίσει την ιστορική αλήθεια. […]