Η ευμενής υποδοχή ης έτυχε το προ τινων ετών εκδοθέν υπ’ εμού μουσικόν έργον υπό τον τίτλον “Εν άνθος της καθ’ ημάς Εκκλησιαστικής Μουσικής” παροτρύνει με εις την έκδοσιν του ετέρου τοιούτου τιτλοφορουμένου “Αι δύο Μέλισσαι” όπερ τολμώ εκδούναι πεποιθώς επί τα φιλόμουσα αισθήματα της ημετέρας ευγενούς κοινωνίας επερχομένης παντού και πάντοτε αρωγού προθύμου και πρόφρονος παντί τω εργαζομένω το αγαθόν και ως οιόν τε εις την πρόοδον και ανάπτυξιν εαυτού τε και τα ων άλλων συντελούντι. Χωρώ δ’ εις το έργον ουχί διότι νομίζω ότι μόνος εγώ κέκτημαι τα προς τούτο προσόντα, πολλού γε και δει, αλλά διότι βλέπω τους δυναμένους και επαΐοντας μένοντας αμερίμνους και μη κινουμένους, τούτο μεν ως πολυδαπάνου όντος του έργου, τούτο δε πολλάς τας δυσκολίας και τας θλίψεις και τα δυσάρεστα συνεπάγοντος. Αι “Δύο Μέλισσαι” εισίν εστερημέναι της κλασικότητος δι’ ης περιβάλλεται το “Άνθος”, αλλ’ όμως υπό πρακτικωτέραν όψιν θεωρούμεναί εισι χρησιμώτεραι τοις καθ’ ημάς ιεροψάλταις και μουσικοίς εν γένει ως πληρέστερον ανταποκρινόμεναι εις τας σημερινάς ανάγκας των εν ταις ιεραίς ημών Εκκλησίαις μουσικών χορών. […] (Από την παρουσίαση της έκδοσης)