Ζω με τον Μυστρά από τη μέρα που γεννήθηκα. Ο Μυστράς δεχόταν την πρώτη “καλημέρα” το πρωί και την τελευταία “καληνύχτα” το βράδυ, με το άνοιγμα και το κλείσιμο της μπαλκονόπορτας. Ο χαιρετισμός από τα εφηβικά μου χρόνια, χωρίς να το επιδιώξω, απέκτησε και ηθικό περιεχόμενο. Η “καλημέρα” υποσχόταν την προσπάθεια για μια ανθρώπινη μέρα. Η “καληνύχτα”, σε αντίθεση με τις καλές προθέσεις για την πραγμάτωση των πρωινών υποσχέσεων, ήταν αυστηρά απολογιστική. Είχε σχεδόν πάντα τον ικετευτικό χαρακτήρα της συγγνώμης, γιατί σπάνια δικαιώνονταν οι προσδοκίες της καλημέρας. Ωστόσο η αίσθηση ότι ο Μυστράς θα είναι και πάλι εκεί το πρωί, έτοιμος πάντα με συγκατάβαση και κατανόηση να με στηρίξει, αλάφραινε την απογοήτευση κι άφηνε χώρο στην ελπίδα.
Τον Μυστρά τον έζησα περισσότερο ως φίλο, ως καταφύγιο. Λύπη και χαρά, λύπη κυρίως, τη μοιραζόμουν μαζί του. Κοντά του, στο μπαλκονάκι των ανακτόρων, πριν αρχίσει η αναστήλωση, αναμετρούσα τα συναισθήματά μου καταγράφοντας τα στο ημερολόγιό μου ή αλληλογραφώντας με τους φίλους μου. […] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)