Ο χαρακτηρισμός του Παλαμά ως «ερωτικού», «ηδονικού», «σαρκολάτρη» ή «κολασμένου» ποιητή, προφανώς ξενίζει καθώς συγκρούεται με χρόνιες παραμορφώσεις και εμπεδωμένα στις σχολικές αίθουσες φιλολογικά στερεότυπα. Ωστόσο, αυτό που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση είναι ότι ο έρωτας -σαρκικός ή μετουσιωμένος- είναι διάχυτος σε όλη την έκταση του ποιητικού του έργου τα ερωτικά του ποιήματα είναι, μάλιστα, περισσότερα από τα ποιήματα κάθε άλλης θεματικής κατηγορίας, ακόμη και από τα πατριδολατρικά του.
Η ανθολόγηση στον ανά χείρας τόμο των ερωτικών ποιημάτων του Παλαμά σε χρονολογική τάξη, επιτρέπει στον αναγνώστη να παρακολουθήσει τη διαφοροποίηση και τις δραματικές μεταλλάξεις του ερωτικού του λόγου κατά τη διάρκεια των πενήντα περίπου δημιουργικών του χρόνων. Έτσι, μπορεί να διαπιστώσει ότι όσο περνούν τα χρόνια ο έρωτας, και μάλιστα ο σκοτεινός έρωτας, γίνεται το κυρίαρχο θέμα στην ποίησή του αποκλειστικό σχεδόν θέμα στις τελευταίες ιδίως συλλογές (τις κατεξοχήν ηδονιστικές και κασσιανικές: Δειλοί και σκληροί στίχοι. Περάσματα και χαιρετισμοί, Βραδυνή φωτιά). Γιατί αξίζει να σημειωθεί ότι από το 1920 και εξής (όταν δηλαδή εισέρχεται στην έβδομη δεκαετία της ζωής του) γράφει και τα πιο τολμηρά ηδονιστικά ποιήματά του.
Σε αυτή την όψιμη περίοδο η ηδονή, η παραφροσύνη, ο θάνατος, οι βασανιστικές τύψεις, η αίσθηση της αμαρτίας, τα ενοχικά σύνδρομα, η αυτοταπείνωση και η αυτοκαταστροφική υποταγή στην εξουσία του γυμνού γυναικείου σώματος, ο φετιχισμός του γυναικείου ποδιού, το πιοτό, το χασίς, και οι εμβληματικές προσωποποιήσεις και μεταφορές όπως η κακή φωτιά, η κακή νύχτα, ή η δίψα του ακάθαρτου φιλιού, ορίζουν μια σκοτεινή ερωτική παραμεθόριο, εφαπτόμενη με την μπωντλαιρική περιοχή του κακού, μοναδική στη νεοελληνική ποίηση.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
ΑΥΤΟΣ Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ
Παλαμάς – Φρόυντ
Η Λάμια Λιβιδώ
πετραρχικός, και με τον Freud ψυχαναλυτικός
Libido και sublimation. Το ζήτημα του ηδονισμού στην τέχνη
Κασσιανισμός και ηδονισμός
Ο ερωτισμός του Παλαμά και η κριτική
Ανθολογία Ο ερωτικός Παλαμάς
ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ
ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΜΟΥ (1886)
Ο καθρέφτης τ’ άι Γιαννιού
Εις το νησί της Κλείσοβας
Η φτώχεια
Να ‘μουν τ’ αγιόκλημα
Ψυχή
Το ταξίδι
Χειμωνιάτικη νυχτιά
ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ (1892)
Η καλαμιά
Το χάρισμα
Μαρία η Πενταγιώτισσα
Η ΑΣΑΛΕΥΤΗ ΖΩΗ (1904)
ΠΑΤΡΙΔΕΣ
Ξενοσπαρμένα ονείρατα μες στα όνειρά μου
Το πανηγύρι στα σπάρτα
Η πρώτη αγάπη
Ειδύλλιο
Στην ακροποταμιά ο παράλυτος
Στον αμαρτωλό
ΕΚΑΤΟ ΦΩΝΕΣ
Ω πολυστέναχτη καρδιά
Δεκάξι χρόνων ήμουνα
Στο δάσος έστησα του Πόθου όλα τα ξόβεργα
Βρυσούλα στου σπιτιού μας την αυλή
Ασκραίος
Ο ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΓΥΦΤΟΥ (1907)
ΛΟΓΟΣ Β’: Δουλευτής
Κι έξαφνα με σπρώχνει ο πειρασμός
ΛΟΓΟΣ Γ’: Αγάπη
Περδικόστηθη Τσιγγάνα
ΛΟΓΟΣ Ζ’: Το πανηγύρι της Κακάβας
Γύφτισσες ήρθανε ντυμένες
ΟΙ ΚΑΗΜΟΙ ΤΗΣ ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑΣ (1912)
Η γύφτισσα
Η νιόπαντρη
Η νύχτα
Ο μισεμός
Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ (1912)
Η νεράιδα
Ο Σάτυρος ή το γυμνό τραγούδι
Όσο περνάν τα χρόνια μου
Στην κόρη που παίζει τ’ όργανο
Μυστικό τραγούδι
Εκστατικό τραγούδι
ΒΩΜΟΙ (1915)
Αντιόπη
Η χώρα που δεν πεθαίνει
Οι νεράιδες
Μέσ’ από τα κάγκελα
Κασσιανή
Γυναίκες
ΝΕΟΙ ΑΝΑΠΑΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΙΑΜΒΟΙ (18)
Νερό, κάποιου παλιόρουχου
ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΙΡΑ (1919)
ΤΑ ΜΟΝΟΤΡΟΠΑ
Σ’ αγαπώ με τη γλώσσα
Κακή φωτιά
ΤΑ ΣΟΝΕΤ’ ΑΠΟ ΤΟΥΣ «ΠΕΝΤΑΣΥΛΛΑΒΟΥΣ»
Οι δρόμοι
Αρμίδα
Το πιοτό και το ποτήρι
Ευρυδίκη (το ίδιο τραγούδι σε τριπλό σκοπό)
ΤΑ ΔΕΚΑΤΕΤΡΑΣΤΙΧΑ (1919)
Ο πυρός λίβας αγεροδρομούσε
Στης τραγουδίστρας τέχνης τα παλάτια
Το διαμαντένιο του όρθρου μου πετράδι
Αεροσάλευτα μέσα στις γαστρούλες
Μου δίνει η μιά το ζουμερό σταφύλι
Το θάμασμα, το παίνεμα είναι λάθια
Άκου. Μια νύχτα εκεί που σπαρταρούσα
Μαυροφόρα διαβαίνει μυροφόρα
ΟΙ ΠΕΝΤΑΣΥΛΛΑΒΟΙ – ΤΑ ΠΑΘΗΤΙΚΑ ΚΡΥΦΟΜΙΛΗΜΑΤΑ (1925)
ΟΙ ΠΕΝΤΑΣΥΛΛΑΒΟΙ (1910)
Ψυχή μου, κλείσου
Γεια σας, τριαντάφυλλα
Μέσα μου ανοίχτηκε
ΤΑ ΠΑΘΗΤΙΚΑ ΚΡΥΦΟΜΙΛΗΜΑΤΑ (1910-1911)
Που πας;
Φωτοΐσκιος
ΟΙ ΠΕΝΤΑΣΥΛΛΑΒΟΙ (1915-1917)
Τα γιασεμιά
Η αρχαία μανία
ΔΕΙΛΟΙ ΚΑΙ ΣΚΛΗΡΟΙ ΣΤΙΧΟΙ (1928)
ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΑΙ ΡΙΜΕΣ
Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΤΕΤΡΑΣΤΙΧΩΝ (1929)
ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ (1931)
ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥ ΦΗΜΙΟΥ (1931-1932)
ΒΡΑΔΥΝΗ ΦΩΤΙΑ (1944)
ΣΧΟΛΙΑ