Ο Άντονυ Μπήβις ασχολείται ερασιτεχνικά με τις κοινωνικές επιστήμες και είναι άνθρωπος που έχει την τάση να αποσύρεται από τις χαρές της ζωής. Οι φυσικές απολαύσεις τού προξενούν αηδία και βρίσκει πρόχειρο καταφύγιο στο χώρο των ιδεών. Έχοντας χάσει κάθε επιθυμία για φιλικές συναναστροφές, προδίδει τις φιλίες του και παίζει με τα συναισθήματα των γυναικών.
Φτάνοντας όμως στην μέση ηλικία, ο κόσμος της τέλειας απομόνωσης αρχίζει να χάνει τη γοητεία του. Τελικά, συνειδητοποιεί ότι η άρνησή του να συμμετάσχει στις χαρές της ζωής δεν προερχόταν από πνευματική ειλικρίνεια αλλά από ηθική δειλία…

Ο Χάξλεϊ στο κείμενό του αναμειγνύει στοχασμό και μυθοπλασία. Με μια ενδιαφέρουσα πολυπρισματική τεχνική πηγαινοέρχεται στον μυθιστορηματικό χρόνο, από τις αρχές του εικοστού αιώνα ώς τον μεσοπόλεμο. H ιστορία του δεν αναπτύσσεται ευθύγραμμα. Τα κομμάτια του παζλ συμπληρώνονται σιγά σιγά, με παλίνδρομες αφηγηματικές κινήσεις, που τους χαρίζουν βάθος και προοπτική. Ο συγγραφέας αποδίδει με ένα παράξενο μείγμα ζεστασιάς και ειρωνείας έναν κόσμο που ταλαντεύεται ανάμεσα στη διανόηση, την ιδεοληψία και τον αισθησιασμό. (Σοφία Νικολαΐδου)