ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΚΑΤΑΔΙΩΞΗ “Μετά την παράδοση και προτού φτάσουμε καλά-καλά στα σπίτι μας άρχισαν οι πρώτες απειλές. Για κάποιο χρονικό διάστημα γίνονταν διαμαρτυρίες και συλλαλητήρια σε όλη την Ελλάδα, που ζητούσαν να σταματήσουν όλες αυτές οι κινήσεις και να εφαρμοστούν οι συμφωνίες. Όχι μόνο δεν έγινε κάτι τέτοιο, αλλά το αντίθετο, άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτοι ένοπλοι παρακρατικοί, οι ονομαζόμενοι χίτες. Μετά οι Εγγλέζοι, σε συνεργασία με τους δικούς μας δεξιούς πολιτικούς και ταγματασφαλίτες, άρχισαν την οργάνωση και την εγκατάσταση σταθμών χωροφυλακής σε όλη την Ελλάδα αρχικά και στη συνέχεια όπλισαν τους λεγόμενους παρακρατικούς χίτες, φτιάχνοντας βάσεις σε κάθε περιοχή, και όλοι μαζί σε συνεργασία κατά περιοχή άρχισαν τις επιδρομές και τα μπλόκα με τις συλλήψεις και τους ξυλοδαρμούς, τους βιασμούς, τις δολοφονίες και τις φυλακίσεις. Μέσα σε αυτό το όργιο της τρομοκρατίας, για κάθε άνθρωπο της αντίστασης δύο δρόμοι υπήρχαν: ή να καθίσει στο σπίτι του, αντιμετωπίζοντας τον καθημερινό εφιάλτη να ξυλοκοπηθεί, να βιαστεί, να φυλακιστεί, ακόμα και να δολοφονηθεί, ή να καταφύγει στην παρανομία. Πολλοί από αυτούς έφευγαν και γύριζαν γύρω από τα χωριά τους σαν καταδιωκόμενοι, αλλά η συντήρηση όλου αυτού του κόσμου ήταν πολύ δύσκολη. Μετά άρχισαν οι επικηρύξεις, με αποτέλεσμα τα μπλόκα και οι επιδρομές να είναι πιο συχνές, κι έτσι οι κινήσεις και η ζωή όλων να γίνεται δύσκολη και αφόρητη.” Την ιστορία -λένε- τη γράφουν οι νικητές. Την ιστορία του ελληνικού εμφυλίου όμως δεν την έγραψαν αυτοί, ίσως γιατί δεν νίκησαν… Εδώ και αρκετά χρόνια τη γράφουν οι ηττημένοι. Ευχαριστούμε το Γιάννη Παναρίτη που μας εμπιστεύτηκε τις αναμνήσεις του. Ένα μικρό λιθαράκι, σεμνή καταγραφή γεγονότων αυτής της τόσο σπαρακτικής περιόδου της ιστορίας μας. ΙΔΙΟΜΟΡΦή